Romantiek in de Nuit Blanche

Voor Nuit Blanche van 16 juni 2012 maakte wij onze eigen romantische route. Dat kun je hieronder lezen. Ga er heen. Het is wit en mooi.

Romantische Route

De romantiek van de nacht ligt volgens ons vooral in de stilte, in de donkerte, in de eenzaamheid. Melancholisch is de nacht en er zit dus niets anders op dan te gaan zwerven door de stad, langs de locaties. “Ich bin ein Fremdling überall” klinkt in Schuberts lied De Zwerver, en dus gaan wij als vreemden de Nieuwe Romantiek ontdekken in het witst van de nacht. Waar zwerven wij heen?

B*Oost

Natuurlijk zwerven we richting kunst en literatuur. Alsof het twee verschillende dingen zijn. Ach, wat kan ons het schelen. Voor kunst en literatuur is een romanticus altijd wakker te maken, zelfs als hij al wakker is. Wijn bij het ballet klinkt als een heerlijke combinatie, maar vooral hopen wij op een haardvuur en dames met vuurrode lippen die ons uit Goethe voorlezen. Over ultieme romantiek gesproken. Maar wij zijn zwervers en laten ons verrassen door wat ons gebracht wordt.

Red Light Radio

Natuurlijk gaat Radio Romantiek even langs bij onze rode collega’s. Al is het maar dat er worst en bier is (hoe romantisch?!), maar uiteraard ook voor een eerbetoon aan onze grote romantische – maar dode – knuffelimmigrant Shaffy.

Bethaniënklooster

In essentie is de romanticus een gelovige. Niet zozeer in God, maar in het hogere. In het sublieme. In een klooster waar eeuwenlang in stilte is gebeden, waar de klanken van psalmen hoogtij vierde, moet dan ook iets te vinden zijn. Een sublieme ervaring op de Wallen lijkt ons immers een niet te missen unicum.

Stichting Perdu

We eindigen onze witte nacht in wat ons betreft een van de best bewaarde geheimen van Amsterdam, en dat midden in de stad, Perdu. Want schrijvers aanbidden wij. Hoewel de beste Nederlandse schrijvers niet zullen komen, zij zijn immers dood, verwachten wij dat hun geesten ronddwalen door Perdu aan de Kloveniers. ‘Literair verantwoord doorhalen’ noemen ze het bij Perdu, maar sinds W.F. is doorhalen altijd literair. Dus niet slapen zullen we. Als we onze ogen dicht hebben, dan weet u: we zijn wakker, maar geven onze verbeeldingskracht de ruimte die het in wil nemen en zo dagdromen wij bij nacht over onbereikbare liefdes, weides in Ierland en de tragiek van Beethoven. Die zijn ogen altijd gesloten had.